کجاست روزهای پر از جوانی ما؟
کجاست رادیوی محبوب ما..؟
کجاست گوینده های ناب رادیو؟
کجاست جوانان رادیو جوان؟
کجاست رادیو جوان ما؟

کجاست روزهای خوب رادیویی من؟

کجاست روزهایی که همه پشت رادیو میخکوب می شدیم؟

کجاست روزهایی که ما شنیده می شدیم؟

 داشتیم به اوج قله  ی موفیقیت و محبوبیت می رسیدیم!همه با هم همسفر شده بودیم!همه با هم همراه شده بودیم!

همگی عضوی از خانواده ی بزرگ رادیویی به نام جوان شده بودیم!

همگی با اندیشه های مردی فیروزه ای داشتیم قدم به قدم رادیو پیش می رفتیم!

نزاشتند...فرصت رسیدن را از ما دریغ کردین!

رئیس ما برکنار شد...رادیو ی ما دیگر جوان نیست...ما دیگر شنیده نمی شویم!

من رادیوی جوانی را می خواهم که برای من و تو روزهای جاودانه را به ارمغان می آورد..

من رادیوی جوانی را می خواهم که برای من و تو خاطره های تکرار نشدنی را رقم می زد..

من رادیو جوانـــــــــــــــــــــــــــم را می خواهم!

پ.ن۱.هانیه همیشه بهم می گه تو حرفات رو انتقادت رو خیلی صریح می گی...دست خودم نیست!باور کنید!

پ.ن۲.دلم برای بروبچز حلقه خیلی تنگ شده!

حرف اخر: زمانی موسیقی زندگی ، زیبا و دلنواز می شود که هر کس ساز خودخواهی خودش را کنار بگذارد و هماهنگ با همه هستی با مهر و برای معبود بنوازد ...تا وقتی همه عاشق و یک سو نباشند صدای خوش خوشبختی به گوش احدی نخواهد رسید                                                                   

                                                                                                   یا علی

                                                                                                      پایان